"Σχεδόν ανορεξία", "σχεδόν βουλιμία"

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή των διαταραχών πρόσληψης τροφής παρουσιάζει το ακόλουθο άρθρο, το οποίο εντοπίζει την "γκρι περιοχή" που υπάρχει στις πάμπολλες περιπτώσεις που δεν πληρούνται όλα τα διαγνωστικά κριτήρια για τη διάγνωση μιας διατροφικής διαταραχής, ωστόσο τα συμπτώματα είναι αρκετά, ώστε να είναι επικίνδυνα και να χρειάζεται το άτομο άμεση υποστήριξη:

Κάποιες στέκονται επίμονα μπροστά στον καθρέφτη κι αναρωτιούνται πως θα αντικρύσουν τον κόσμο με τόσα κιλά που έχουν. Άλλες κάνουν με τις ώρες γυμναστική ή παραλείπουν διαρκώς γεύματα, κάνουν τη μία δίαιτα πίσω από την άλλη ή αποκλείουν από τη διατροφή τους ολόκληρες ομάδες τροφίμων. Καμία τους, όμως, δεν νιώθει πως έχει αδυνατίσει αρκετά.

Αν και ένας στους 200 ενήλικες στη Δύση έχει εκδηλώσει νευρογενή ανορεξία, τουλάχιστον 1 στους 20 (μία αναλογία που γίνεται 1 στα 10 στα κορίτσια εφηβικής ηλικίας) έχει παρουσιάσει ορισμένα βασικά συμπτώματα, χωρίς όμως ποτέ να φτάσει να πληροί όλα τα κριτήρια της συγκεκριμένης διατροφικής διαταραχής, ώστε να διαγνωστεί με αυτήν, αναφέρει μία αμερικανίδα καθηγήτρια.

Σε αυτή την περίπτωση η διάγνωση είναι «σχεδόν ανορεξία» - ή επιστημονικότερα «υπο-ουδική ανορεξία» ή «υπο-ουδική βουλμία» - δηλαδή ψυχικές διαταραχές που εκφράζουν ηπιότερες μορφές των συγκεκριμένων διαταραχών πρόσληψης τροφής, κατά την κυρία Μυρσίνη Κωστοπούλου, διδάκτορα Κλινικής Ψυχολογίας-ψυχοθεραπεύτρια.

«Ενώ το Αμερικανικό Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM-IV) περιγράφει συγκεκριμένα διαγνωστικά κριτήρια για την ψυχογενή ανορεξία και την ψυχογενή βουλιμία, γνωρίζουμε πλέον ότι πολλές έφηβες και νεαρές ενήλικες γυναίκες παρουσιάζουν μια “σχεδόν ανορεξία” ή μια “σχεδόν βουλιμία”», λέει η κυρία Κωστοπούλου.

«Τα κορίτσια αυτά πάσχουν, έχουν συμπτώματα διατροφικών προβλημάτων, δυσφορία με το σώμα τους, θλίψη και άγχος, αλλά δεν είναι τόσο ξεκάθαρο και ορατό το πρόβλημά τους ώστε να αναζητήσουν βοήθεια ή να το παραδεχτούν μέσα τους, ούτε πληρούν και όλα τα επίσημα διαγνωστικά κριτήρια της εκάστοτε διαταραχής».

Νέο βιβλίο

Η υπο-ουδική ανορεξία και βουλιμία αποτελεί το αντικείμενο ενός νέου βιβλίου, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ τον προσεχή Ιούλιο από τις εκδόσεις Hazelden.

Τιτλοφορείται «Almost Anorexic: Is My (or My Loved One's) Relationship with Food a Problem?» («Σχεδόν Ανορεξικός: Είναι η σχέση μου (ή αυτή του αγαπημένου μου προσώπου) με το φαγητό προβληματική;») και το υπογράφει η δρ Τζένιφερ Τόμας, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Σε αυτό αποκαλύπτει πως οι πάσχοντες από «σχεδόν ανορεξία» ή «σχεδόν βουλιμία» ναι μεν εκδηλώνουν μερικά μόνον από τα συμπτώματα της πλήρους ανορεξίας ή βουλιμίας, αλλά οι συνέπειες μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνες.

Τα συμπτώματα αυτά είναι διακυμάνσεις του σωματικού βάρους, στερητική δίαιτα, έμετος, πολυφαγία και αρνητική εικόνα για το σώμα – συμπτώματα τα οποία, όπως λέει η δρ Τόμας, «μάλλον όλοι ξέρουμε κάποιον που τα έχει εκδηλώσει, αν δεν τα έχουμε παρουσιάσει εμείς οι ίδιοι».

Στο νέο βιβλίο, το οποίο συνυπογράφει με μία ασθενή της που ανάρρωσε, η δρ Τόμας περιγράφει αναλυτικά πως μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τις «σχεδόν διαταραχές πρόσληψης τροφής» και να τις ξεπεράσει. Και επισημαίνει ότι αποτελούν ιδιαίτερα εκτεταμένο πρόβλημα στη σύγχρονη κοινωνία που έχει εμμονή με την εμφάνιση, ιδίως των γυναικών, αλλά οι περισσότερες ασθενείς δεν ζητούν ούτε λαμβάνουν βοήθεια, ακριβώς επειδή δεν πληρούν όλα τα διαγνωστικά κριτήρια της νευρογενούς ανορεξίας ή της βουλιμίας.

Οι ενδείξεις

Όπως εξηγεί η δρ Τόμας, για να χαρακτηρισθεί ένας άνθρωπος ανορεξικός ή βουλιμικός στον ιατρικό κόσμο πρέπει να εκδηλώνει τρία χαρακτηριστικά: πρώτον να είναι εξαιρετικά αδύνατος (ο Δείκτη Μάζας Σώματος πρέπει να είναι από 17,5 και κάτω), δεύτερον να έχει ακραίο φόβο ότι θα παχύνει με συνέπεια να κάνει μονίμως τα πάντα για να το αποφύγει, και τρίτον να έχει διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την εικόνα του σώματός του.

Οι κοπέλες, ωστόσο, με «σχεδόν ανορεξία» είναι περισσότερο ψυχαναγκαστικές, ελέγχουν την ποσότητα και το είδος της τροφής, αναζητούν ένα αδύνατο σώμα, φοβούνται το πάχος, κάνουν υπερβολική γυμναστική και χάνουν βάρος όταν το αποφασίσουν, κατά την κυρία Κωστοπούλου.

Αντίστοιχα, οι «σχεδόν βουλιμικές» κοπέλες τείνουν να είναι παρορμητικές, κάνουν περιστασιακά επεισόδια βουλιμίας, νιώθουν ενοχές μετά το φαγητό, προσπαθούν κάψουν τις θερμίδες αφού φάνε και νιώθουν μόνιμη δυσφορία με το σώμα τους.

Σύμφωνα με τις στατιστικές που παραθέτει στο βιβλίο της η δρ Τόμας, ένας στους 200 ενήλικες έχει εκδηλώσει πλήρη ανορεξία, αλλά οι «σχεδόν ανορεξικοί» είναι πολλαπλάσιοι.

«Οι υπο-ουδικές διαταραχές ουσιαστικά σηματοδοτούν την ανθυγιεινή εμμονή με το φαγητό και τις θερμίδες. Θα έλεγα ότι πάσχουν από αυτές 1 στις 20 έφηβες και νεαρές γυναίκες, διότι αυτό προκύπτει από τις κλινικές μελέτες. Οι διαταραχές αυτές είναι τουλάχιστον πέντε φορές πιο συχνές από τις πλήρεις μορφές τους», υπογραμμίζει.

Οι συνέπειες

Αν και οι υπο-ουδικές διαταραχές στην πρόσληψη τροφής είναι ηπιότερες από τις πλήρεις μορφές τους, δεν σημαίνει πως είναι άμοιρες συνεπειών.

«Η θλίψη και το άγχος είναι παρενέργειες τέτοιων διατροφικών παρεκκλίσεων και αναπόφευκτα χειροτερεύουν την ψυχολογική κατάσταση των ασθενών», τονίζει η κυρία Κωστοπούλου. «Δίχως την κατάλληλη θεραπεία οι νεαρές αυτές γυναίκες βουλιάζουν σε μια χρόνια ψυχολογική κατάσταση όπου το αδύνατο σώμα και το φαγητό καθίστανται πρωταρχική ψυχολογική ανάγκη, εις βάρος άλλων σημαντικών πτυχών της ζωής».

Από την πλευρά της, η δρ Τόμας προσθέτει πως οι πάσχουν είναι πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη και την μοναξιά, ενώ εκτός από τις ψυχολογικές υπάρχουν και σωματικές συνέπειες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται χαμηλός καρδιακός ρυθμός, χαμηλή αρτηριακή πίεση, υπερβολική τριχοφυϊα στο πρόσωπο και στο σώμα, ευαισθησία στο κρύο περιβάλλον και επίμονο αίσθημα κόπωσης.

Όπως εξάλλου συμβαίνει και με τις πλήρεις μορφές, η ζωή των «σχεδόν ανορεξικών» κοριτσιών επίσης μπορεί να κινδυνεύσει. «Μερικές μελέτες έχουν δείξει ότι το να έχει κάποιος μία υπο-ουδική διαταραχή πρόσληψης τροφής συνοδεύεται από εξίσου υψηλό ποσοστό θνησιμότητας με τις πλήρεις διαταραχές πρόσληψης τροφής», προειδοποιεί η δρ Τόμας.

Ποια είναι η λύση; Εάν ανησυχείτε πως εσείς ή κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο έχει παθολογική σχέση με το βάρος του και το φαγητό, απευθυνθείτε σε έναν ειδικό – η παρέμβασή σας μπορεί να αποβεί σωτήρια.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι διαταραχές πρόσληψης τροφής εκδηλώνονται συνήθως σε έφηβες και νεαρές γυναίκες οι οποίες αποτελούν τουλάχιστον το 90% των ασθενών, ενώ το 40% των κλινικών περιπτώσεων εντοπίζονται στην ηλικία των 15-24 ετών.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ειδική έκδοση ΥΓΕΙΑ

Οικονομική κρίση και ενδοοικογενειακή βία

Πρόσφατα έγινε μια έρευνα που προσπαθεί να ρίξει φως στα αίτια της ενδοοικογενειακής βίας σε συνάρτηση με την οικονομική κρίση στη χώρα μας:

«Δεν έχω χρήματα, "δεν μπορώ", αλλά… μπορώ να δέρνω» τιτλοφορείται η νέα δειγματοληπτική έρευνα που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο.
Το μνημόνιο, η βία και η συνωμοσία της σιωπής ήταν το εκρηκτικό κοκτέιλ της έρευνας που καλείται, μετά την ολοκλήρωσή της, να απαντήσει στο ερώτημα:
Γιατί ο οικονομικά «ευνουχισμένος» άνδρας, ξεσπά στη σύντροφό του;

Τρεις στις δέκα Ελληνίδες έχουν ζήσει τον εφιάλτη του ξυλοδαρμού από τον σύντροφό τους, έστω και μία φορά στη ζωή τους.
Ένας εφιάλτης που, για αρκετές γυναίκες, έχει μετατραπεί σε καθημερινή κόλαση τον τελευταίο χρόνο.
Αρνητικοί πρωταγωνιστές- συνήθως- άνεργοι άνδρες λίγο μετά την ηλικία των 40, άνδρες με έντονο εργασιακό στρες, με πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις, αλλά και με «κουρεμένη» σεξουαλική δραστηριότητα, καθ' ομολογίαν των συντρόφων τους που απάντησαν στην τηλεφωνική έρευνα.
Η πρωτόγνωρη αυτή καταγραφή περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης - άμεσα συνδεδεμένη με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα - προέκυψε μέσα από ανώνυμη, δειγματοληπτική έρευνα που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο.
Η έρευνα, με θέμα «Η Ελλάδα της κρίσης και το Μνημόνιο», παρουσιάστηκε στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο Σεξουαλικής Υγείας PASSM στο Ντουμπάι, και καταδεικνύει ότι τα κρούσματα βίας, με θύματα κυρίως γυναίκες, είναι αυξημένα κατά 47% τον τελευταίο χρόνο.

Όλα αυτά προέκυψαν μετά από 1.000 τηλεφωνικές συνεντεύξεις, σε 600 άνδρες και 400 γυναίκες.
«Η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες έρευνές μας, κατά την περίοδο του μνημονίου. Άνδρες και γυναίκες τηλεφωνούσαν για "περίεργα" σεξουαλικά προβλήματα και "ύποπτες" ατυχίες στην ερωτική ζωή» αναφέρουν οι επιστήμονες.
Τι έδειξε η έρευνα:
• Τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας, με μια στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.

• Όσον αφορά στη μορφή βίας που εκδηλώνουν οι άνδρες, είναι: λεκτική (72%), οικονομικός εκβιασμός (59%), σεξουαλική ταπείνωση (55%), ξυλοδαρμοί (23%), βιασμοί (18%), πρόκληση τραυμάτων (8%).

• Σχετικά με την οικονομικό «προφίλ»των ανδρών που εκδήλωσαν βία έναντι των συντρόφων τους, το 44% ήταν άνεργοι, το 39% σε κακή οικονομική κατάσταση και μόνο το 17% ήταν εύρωστοι οικονομικά.

• Παράλληλα με την αύξηση της σεξουαλικής και σωματικής βίας, τον τελευταίο χρόνο της ύφεσης και του μνημονίου μειώθηκε δραματικά η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, κατά 34%.

• Το μνημόνιο έχει επηρεάσει τη σεξουαλική ζωή των ανδρών: πάρα πολύ (39%), αρκετά (30%), καθόλου (31%).

• Τα συνηθέστερα συναισθήματα που αναφέρουν οι άνδρες: ανασφάλεια (61%), θυμός (50%), απογοήτευση (35%), φόβος (19%), αντίδραση (18%), θλίψη (8%) και ελπίδα (7%).

Η έρευνα της ΕΜΑΣ και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, καταλήγει στη διαπίστωση ότι «…η σεξουαλική βία, ενδοοικογενειακά, είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης». Αποδεικνύει, δε, πως τα όρια και οι αντοχές ομαλής συμβίωσης και πολιτισμένου διαλόγου έχουν ξεφύγει, επικροτείται κρυφά και φανερά η βία απέναντι στον αδύνατο, με φανερό και επικίνδυνο τρόπο.

Η οικονομική κρίση, ξυπνά πρωτόγονες αντιδράσεις

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, «…διαπιστώνουμε ότι η σεξουαλική βία, σε συνδυασμό με τη σεξουαλική ανικανότητα, βρίσκεται σε κατακόρυφη αύξηση.

Η οικονομική κρίση γίνεται αυτόματα κοινωνική και πολιτιστική, κτυπώντας κυρίως το ανδρικό φύλο που έχει ταυτίσει τη ρώμη, το χρήμα και το σεξ σαν απόλυτες δυνάμεις της αρρενωπότητας.

Τα παραδείγματα που αξιολογήσαμε ως «ηχηρά και ανησυχητικά» επιβεβαιώνουν τον φόβο ότι στη χώρα μας έχουν ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα ταπείνωσης, μέσα από σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά και ναζιστικές συμπεριφορές εξόντωσης».

Η σωματική βία λειτουργεί ως υποκατάστατο της χαμένης σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών στη χώρα μας, λένε οι ειδικοί καθώς εξηγούν ότι σήμερα ο άνδρας είναι οικονομικά «ευνουχισμένος» και βίαιος.

«…Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ψυχολογία του σημερινού "υφεσιακού" άνδρα ως εξής λέει ο κ. Κωσταντινίδης:

«…ίσως να μην "μπορώ"... αλλά μπορώ να δέρνω, να υποτάσσω, όχι ερωτικά αλλά σωματικά, και αυτό το ισοζύγιο με ισορροπεί. Με την κυβέρνηση δε μπορώ να τα βάλω, ούτε με τον στρατό, με την αδύναμη σύζυγο- σύντροφο μου, όμως, θα δείξω ποιος έχει το πάνω χέρι…»

Η Φωτεινή Ασημακοπούλου καθηγήτρια ιστορίας σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας τονίζει ότι σε μια κοινωνία σε κρίση, ο σεβασμός στο πρόσωπο χάνεται και στη θέση του μπαίνουν οι έμφυλες κατηγοριοποιήσεις που αμφισβητούν και ισοπεδώνουν την ιδιαίτερη υπόσταση του κάθε ανθρώπου.

Η κατηγοριοποίηση οδηγεί αναπόφευκτα στην ιεράρχηση και τη βαρβαρότητα που καταλήγει σε ολοκαύτωμα, όπως έδειξε η ιστορία…

"Τα κλασικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής μας προτρέπουν να αναζητήσουμε πίσω από έναν βιαστή κάποιον ανίκανο άνδρα ή ένα βιασμένο παιδί. Στα ίδια εγχειρίδια θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε ότι… μια κοινωνία που παίρνει από τους άνδρες τη φωνή, τον ανδρισμό και την πανοπλία του προστάτη της οικογένειας, τελικά, τους αφήνει ταπεινωμένους, δειλούς, γονυπετείς, χωρίς φωνή, χωρίς φαλλό, ευνουχισμένους… Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γίνουν και βίαιοι…» καταλήγει.

Η τιμωρία των παιδιών τα τραυματίζει ψυχικά;

Το άρθρο που ακολουθεί συζητά τις επιπτώσεις της τιμωρίας στον ψυχικό κόσμο των παιδιών: πότε γίνεται επικίνδυνη και τραυματική εμπειρία η τιμωρία; Πώς πρέπει να εφαρμόζεται;

Δεν είναι λογικό να υποστηρίξω ότι η τιμωρία είναι μόνο αρνητική και ανώφελη πράξη. Δικαιολογείται από την αδυναμία να εξηγήσουμε με λόγια σε ένα μικρό παιδί τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει.
Γράφει ο Lucio Della Seta, ψυχαναλυτής της σχολής του Υung, μέλος του “International Association for Analytical Psychology” .

Μια ιστορία…

Το πρόβλημα είναι ότι οι τιμωρίες, εν γένει, προκαλούν σοβαρά τραύματα στην παιδική ψυχή, διότι συχνότατα είναι ξεσπάσματα θυμού των γονέων ή τυφλή και ανούσια επιθετικότητα, χωρίς καμιά παιδαγωγική βάση. Ο τρόμος που παράγεται εγγράφεται πάνω στα ενοχικά συναισθήματα ή δημιουργούνται και τα δύο μαζί. Θέλω να αναφέρω μια περίπτωση που δεν εγγράφτηκε στο ενοχικό συναίσθημα, αλλά προκάλεσε μόνο πανικό, την οποία όμως θεωρώ ενδιαφέρουσα, διότι περιέχει και ορισμένες σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το παιδικό μυαλό στη διάρκεια μιας τιμωρίας.
Ένα κοριτσάκι πέντε ετών ζούσε με τους γονείς του σε μια μονοκατοικία. Ήταν μοναχοκόρη κι επειδή, όπως συμβαίνει με τα μικρά παιδιά, συχνά βαριόταν, είχε εφεύρει ένα παιχνίδι για να ξεχνιέται. Πήγαινε στον κήπο και ακουμπούσε στα σύρματα του αυλόγυρου που έβλεπε στο δρόμο. Εκεί, με αγγελικό χαμόγελο, ζητούσε από τους περαστικούς να βάλουν το δάχτυλό τους μέσα στα σύρματα και τότε έδινε μια γερή δαγκωματιά. Σημειώνω ότι ήταν ένα πολύ έξυπνο κοριτσάκι και εάν μερικές φορές συμπεριφερόταν έτσι ήταν επειδή είχε γονείς τόσο καλούς και στοργικούς που την έκαναν να νιώθει ασφαλής και προστατευμένη σε βαθμό που να μπορεί να προκαλεί τον κόσμο, τουλάχιστον μέσα από το σπίτι της. Αυτή όμως ήταν μια συνήθεια που έπρεπε να κοπεί με κάθε τρόπο.
Μια μέρα την πήρε ο πατέρας, την οδήγησε στο σαλόνι και της έδωσε μερικές ξυλιές. Η μητέρα ήταν παρούσα, έραβε καθισμένη στην πολυθρόνα κι όσο ο πατέρας τιμωρούσε την κόρη, εκείνη εξακολούθησε ατάραχη τη δουλειά της, χωρίς να σηκώσει ούτε τα μάτια. Οι ξυλιές δεν ήταν τίποτε σοβαρό για τη μικρή, αλλά το γεγονός ότι η μητέρα καθόταν εκεί αμέτοχη και δεν έσπευσε να τη βοηθήσει την τάραξε και την τρόμαξε.
Το ψυχολογικό επίπεδο της ηλικίας της δεν της επέτρεψε να καταλάβει το θέμα και να συλλάβει το συνολικό πλαίσιο. Καταλάβαινε ότι το ξύλο που έτρωγε ήταν επειδή δάγκωνε τους περαστικούς. Ήξερε ότι αυτός που την τιμωρούσε ήταν ο πατέρας της. Αλλά η εικόνα της μητέρας που δεν έτρεξε να τη βοηθήσει, ενώ εκείνη πονούσε, της ήταν εντελώς ακατανόητη, αναίτια, πηγή τρόμου, συμπαντικής μοναξιάς, αίσθηση θανάτου.
Εκείνο το κοριτσάκι σήμερα είναι μια εξηντάχρονη γυναίκα που αντιμετώπισε τις αντιξοότητες της ζωής της με θάρρος. Ήταν πάντοτε καλά ψυχολογικά. Πριν από δυο χρόνια όμως, μετά από μια χειρουργική επέμβαση του συζύγου της η οποία μάλιστα πήγε εξαιρετικά καλά, έπεσε σε βαριά κατάθλιψη.
Η σκέψη ότι ο άντρα της μπορούσε να πεθάνει -ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που βρισκόταν μπροστά στον πραγματικό κίνδυνο να μείνει μόνη- ξύπνησε το τραύμα της πρωτογενούς μοναξιάς των πέντε της χρόνων. Η ενεργοποίηση ενός παιδικού τραύματος στον ενήλικα προκαλεί μερική παλινδρόμηση. Τα αισθήματα που συνδέονται με το τραύμα βγαίνουν στην επιφάνεια με την αρχική ένταση του παιδικού βιώματος, δε φιλτράρονται από την ώριμη σκέψη ούτε από τη φιλοσοφία της ζωής που αποκτούμε μεγαλώνοντας.
Δίχως το παλιό κείνο τραύμα, το πιο πιθανό είναι ότι αυτή η γυναίκα θα ένιωθε ό,τι νιώθουν όλοι σε παρόμοιες καταστάσεις: μεγάλο φόβο που περνάει μαζί με τον κίνδυνο. Για να αποτρέψει αυτό το τραύμα η μητέρα της όφειλε να βρει τρόπο να είναι πιο συμμετοχική. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να σχολιάσει, «τώρα θα τις φας από τον μπαμπά, για να μάθεις να μη δαγκώνεις τον κόσμο», παίζοντας ενδεχομένως το ρόλο της κακής και πάντως δηλώνοντας, με κάποιο τρόπο, την καθησυχαστική της παρουσία.
Δυστυχώς, το μυαλό των μεγάλων αδυνατεί να συλλάβει τι διαδραματίζεται μέσα στην παιδική ψυχή. Γι’ αυτό μπορεί να μας φαίνεται παράλογο που η εφιαλτική μοναξιά την οποία βίωσε εκείνο το κοριτσάκι για λίγα δευτερόλεπτα σημάδεψε την παιδική ψυχή και ξαναβγήκε στην επιφάνεια με την πρώτη ευκαιρία. Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη. Το τραύμα εκείνης της μικρής ήταν τόσο ισχυρό που προκάλεσε μια οδυνηρή κατάθλιψη μετά από πενήντα πέντε χρόνια.
Πότε πρέπει να τιμωρούμε τα παιδιά;
Εάν στόχος μας είναι να αποτρέπουμε το παιδί από εκδηλώσεις λανθασμένης συμπεριφοράς τότε, για να μην τραυματίζουμε την αυτοεκτίμησή του, η τιμωρία πρέπει να είναι ακαριαία και να εφαρμόζεται τη στιγμή που γίνεται η αταξία. Όταν αφήνουμε να περνάει χρόνος ανάμεσα στην αταξία και την τιμωρία, δε βοηθούμε το παιδί να αποκτήσει συνείδηση, διότι οι συνειρμοί στον παιδικό μυαλό είναι εύθραυστοι και απλώς του δημιουργούμε ενοχές.
Γιατί η μαμά δεν πρέπει να αναθέτει στον μπαμπά την τιμωρία;
Η αργοπορημένη τιμωρία κάνει πάντα κακό. Μια μητέρα που δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες της και παραπέμπει την τιμωρία «στον μπαμπά που θα γυρίσει το βράδυ και θα γίνει θηρίο, όταν μάθει τι έκανες», δεν μπορεί να επιδράσει θετικά στην ψυχική δομή του παιδιού. Αντιθέτως θα του προκαλέσει εντάσεις που ενδέχεται να εξελιχθούν σε χρόνιο άγχος, θα τον κάνει να μισήσει τον πατέρα αλλά και τη μητέρα, διότι είναι προδότρια, κι αυτό το μίσος θα το κάνει να νιώθει μοναξιά και ενοχή.
Όταν τιμωρούμε ένα παιδί, πρέπει να το κάνουμε να καταλαβαίνει ότι η πράξη του είναι λάθος και όχι το ίδιο.
Κατανοώ πως αυτό έχει δυσκολίες, αλλά, εάν το αποφασίσουμε, πραγματικά θα το πετύχουμε. Είναι πολύ σημαντικό να του δώσουμε να καταλάβει ότι το τιμωρούμε για να θυμάται τι δεν έκανε σωστά και να μην το ξανακάνει. Επίσης, μια τιμωρία για να μη δημιουργεί ενοχές, δεν πρέπει να είναι προσβλητική. Δεν πρέπει να συνοδεύεται από απαξιωτικές λέξεις και να κοινοποιείται στους άλλους. Ένα παιδί καταλαβαίνει με ανακούφιση ότι δεν ταπεινώνεται. Αυτό όχι μόνο δε μειώνει το αποτέλεσμα της τιμωρίας, αλλά ενισχύει και τη συνειδητοποίηση.
Η σημασία της μη λεκτικής τιμωρίας
Είναι καλό λοιπόν να χρησιμοποιούμε τη μη λεκτική επικοινωνία –εξάλλου, όταν απευθυνόμαστε σε ένα παιδί, βασιζόμαστε περισσότερο στις εκφράσεις, στον τόνο της φωνής και στις χειρονομίες. Η τιμωρία είναι επικοινωνία τέτοιου τύπου. Φυσικά, δεν πρόκειται ούτε για αντίποινα ούτε για εκδίκηση, αλλά για μια συμπεριφορά που ο ρόλος της είναι αποκλειστικά και μόνο να αφήνει στη μνήμη του παιδιού ένα μικρό ίχνος, όσο χρειάζεται ώστε από μόνο του να αποφεύγει την αρνητική συμπεριφορά.
ΠΗΓΗ: boro.gr

Επικίνδυνος για τα παιδιά ο θόρυβος των πόλεων

Το παρακάτω άρθρο μας ενημερώνει σχετικά με έρευνα που διαπίστωσε τις επιπτώσεις του θορύβου των πόλεων στη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών:

Τα παιδιά που ζουν κοντά σε θορυβώδεις δρόμους με μεγάλη κίνηση οχημάτων, κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν τα συμπτώματα της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), σύμφωνα με  γερμανική έρευνα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Κάρλα Τίσλερ του Ινστιτούτου Επιδημιολογίας του Γερμανικού Κέντρου Ερευνών Χέλμχολτς για την Περιβαλλοντική Υγεία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών "Environmental Research", κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που εκτίθεντο στα υψηλότερα επίπεδα θορύβου έξω από το σπίτι τους, είχαν κατά μέσο όρο 28% περισσότερα συμπτώματα υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής σε σχέση με τα παιδιά που είχαν εκτεθεί στα χαμηλότερα επίπεδα θορύβου.
Όλο και περισσότερες μελέτες δείχνουν ότι διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως ο θόρυβος και η χημική ρύπανση, επιδρούν αρνητικά στη σωματική και ψυχική υγεία ιδίως των παιδιών.
Ειδικότερα, ο συνεχής θόρυβος από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων ή των αεροπλάνων (αν ένα αεροδρόμιο βρίσκεται κοντά στον τόπο κατοικίας) επηρεάζει την ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου, καθώς προκαλεί αύξηση του επιπέδου των ορμονών του στρες ή διαταράσσει τον ύπνο των παιδιών, κάτι που έχει διάφορες επιπτώσεις, όπως η αδυναμία συγκέντρωσης την επόμενη μέρα.
Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν τις περιπτώσεις περίπου 900 παιδιών ηλικίας 10 ετών και συσχέτισαν το επίπεδο θορύβου στο σπίτι κάθε παιδιού, με τη συμπεριφορά του.
Τα παιδιά που ζούσαν πιο κοντά στον δρόμο και μέσα στο θόρυβο, είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν συναισθηματικά συμπτώματα όπως η υπερβολική ανησυχία, ενώ είχαν και μεγαλύτερα προβλήματα αϋπνίας.
Διεθνείς έρευνες έχουν δείξει ότι ένα καθόλου αμελητέο ποσοστό παιδιών, που μπορεί να φθάνει και το 10%, εμφανίζουν συμπτώματα της ΔΕΠΥ στην ηλικία των τριών έως 17 ετών. Η εν λόγω διαταραχή και η έλλειψη ύπνου αποτελούν δύο καταστάσεις που επιδεινώνονται από τους θορύβους του περιβάλλοντος και αλληλοτροφοδοτούνται.
Πηγή: ΑΜΠΕ

Κατοικίδια και επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία

Το παρακάτω άρθρο που μπορείτε να βρείτε εδώ αφορά τις θετικές επιπτώσεις που έχουν τα κατοικίδια ζώα και ιδιαίτερα οι σκύλοι, στη σωματική αλλά και την ψυχική υγεία των ιδιοκτητών τους: 

Οι άνθρωποι που έχουν στο σπίτι τους κατοικίδια ζώα, ιδίως σκυλιά, κινδυνεύουν λιγότερο από προβλήματα καρδιάς, σύμφωνα με τον Αμερικανικό Καρδιολογικό Σύλλογο.

Σε σχετική ανακοίνωση, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, αναφέρεται ότι η κατοχή ενός κατοικίδιου μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο του ιδιοκτήτη για καρδιοπάθεια, καθώς σχετίζεται με λιγότερη παχυσαρκία, καθώς επίσης με χαμηλότερα επίπεδα αρτηριακής πίεσης, λιπιδίων (τριγλυκεριδίων) και χοληστερόλης.

Μια μελέτη άνω των 5.200 ενηλίκων, σύμφωνα με τον Γκλεν Λιβάιν, καθηγητή του Κολλεγίου Ιατρικής Μπέιλορ του Χιούστον, που δημοσίευσε την ανακοίνωση του Συλλόγου στο καρδιολογικό περιοδικό "Circulation", έδειξε ότι όσοι κατείχαν κάποιο ζώο, ήσαν πιο δραστήριοι σωματικά, στο μέτρο που έβγαζαν συχνές βόλτες τον σκύλο τους (ή άλλο ζωάκι!).

Παράλληλα, άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι τα κατοικίδια δρουν ηρεμιστικά για τον κάτοχό τους, μειώνοντας το στρες του, σε σημείο που τα ζώα χρησιμοποιούνται υποβοηθητικά σε ορισμένα προγράμματα ψυχοθεραπείας. Η αφοσίωση και η αγάπη που δείχνουν τα ζώα, μειώνουν το άγχος, την κατάθλιψη και την μοναξιά του ιδιοκτήτη τους, ενώ ανεβάζουν την αυτοεκτίμησή του.

Ο Γκλεν Λιβάιν διευκρίνισε ότι είναι ήδη ξεκάθαρο πως η ύπαρξη ενός κατοικίδιου, ιδίως σκύλου, μειώνει τους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, άρα προστατεύει έμμεσα την καρδιά. Αυτό που είναι λιγότερο σαφές, είναι αν τα κατοικίδια ωφελούν άμεσα την καρδιά, μειώνοντας τον κίνδυνο καρδιοπάθειας.

Πάντως, ο Αμερικανικός Καρδιολογικός Σύλλογος φρόντισε να διευκρινίσει πως η απόκτηση ενός κατοικίδιου δεν μπορεί να υποκαταστήσει την υγιεινή διατροφή, τη σωματική άσκηση, τον έλεγχο του βάρους και τη διακοπή του καπνίσματος, αν θέλει κανείς να προστατέψει την καρδιά του.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Τι νιώθει μια μαμά όταν σταματάει να βάζει τις φωνές

Αντιγράφω ένα ωραίο άρθρο σχετικά με τις φωνές που βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους και τι μαθαίνει κανείς όταν σταματά αυτήν την τακτική:

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο».

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους.

Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους.

Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα.

Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη.

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ. Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες. Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες. Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.

3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες. Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα. Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν. Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε;

4.Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου. Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;»

5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν» Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς. Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα. Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά. Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…» Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές. Και να τις ακολουθήσει βέβαια

6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε.

7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.

8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχισε ένας οδηγός στο δρόμο. Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος. Πόσο άδικο είναι αυτό;

9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές; Απόλυτα φυσιολογικό. Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα. Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη. Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.

10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή. Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη. Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή. Και τα παιδιά μου το βλέπουν. Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό

Πηγή imommy.gr

Αντιδράσεις και συναισθήματα για την μαστεκτομή της Α.Τζολί

Χτες ανακοινώθηκε από την ηθοποιό Αντζελίνα Τζολί η προσωπική της ιστορία σχετικά με την προληπτική μαστεκτομή που έκανε πριν από μερικές εβδομάδες. Εξήγησε την απόφασή της λέγοντας ότι το έκανε για χάρη των παιδιών της και δημοσιοποίησε την προσωπική της αυτή ιστορία για να ενημερωθούν και να ευαισθητοποιηθούν και άλλες γυναίκες. Οι αντιδράσεις ήταν πάρα πολλές.

Η Αντζελίνα Τζολί δεν είναι η πρώτη γυναίκα που υποβάλλεται σε μαστεκτομή, έστω προληπτική, ούτε η μόνη που έχασε πρόωρα τη μητέρα της από καρκίνο, ούτε η πρώτη γυναίκα που έχει σιλικόνη στο στήθος, ιδίως στο Χόλυγουντ.  Γιατί όμως εμφανίστηκαν τόσο πολλές αντιδράσεις από την είδηση αυτή; Πώς ερμηνεύονται ψυχολογικά αυτές οι αντιδράσεις;

Πολλοί αρνούνται να χαρακτηρίσουν την συγκεκριμένη ηθοποιό θετικά, υποτιμώντας την λόγω του γεγονότος ότι είναι διάσημη. Υπάρχει γενικά η αντίληψη ότι οι διάσημοι "δεν έχουν ανάγκη τίποτα", ότι είναι άνθρωποι που δεν αξίζουν τον θαυμασμό μας. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση μιας πολύ όμορφης γυναίκας, πλούσιας, μητέρας πολλών παιδιών, φιλάνθρωπης, με αξιοζήλευτο για πολλές γυναίκες σύντροφο, ο κόσμος ενδέχεται να νιώθει ότι δεν μπορεί να της αναγνωρίσει ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ της τελειότητας που βλέπει στο πρόσωπό της. 

Άλλοι αρνούνται πεισματικά να την αναγνωρίσουν, λέγοντας ή γράφοντας ότι πραγματικοί ήρωες που αξίζουν θαυμασμό είναι μόνο οι άσημοι άνθρωποι που παλεύουν με αυτήν την ασθένεια. Διατυπώθηκαν ακόμα και απόψεις που λένε ότι δεν της αναγνωρίζουν τίποτα, αφού δε νόσησε, κρατώντας το θαυμασμό τους για άτομα που πάσχουν από καρκίνο. Πρέπει άραγε να αφήσεις τον εαυτό σου να νοσήσει, για να σε αναγνωρίσει κανείς ως γενναίο; Γιατί τότε εδώ και δεκαετίες ο ιατρικός κόσμος επιμένει στην τεράστια σημασία που έχει (και τη μεγάλη υπευθυνότητα που χρειάζεται) η πρόληψη; Άλλωστε η 'εκμετάλλευση' της δημοσιότητάς της έγινε για καλό σκοπό και θα ήταν ιδιαίτερα κακεντρεχές και υπερβολικά καχύποπτο να πει κανείς ότι το δημοσιοποίησε για να επωφεληθεί προσωπικά ή επαγγελματικά από αυτήν την ιστορία.

Η σκληρή στάση των ανθρώπων απέναντι σε διασήμους είναι κάτι που γίνεται φανερό στην καθημερινότητά μας. Ο κόσμος δείχνει σαδιστικό ενδιαφέρον όταν κάποιος παθαίνει κάτι, ή όταν ανακαλύπτει ότι έχει ατέλειες. Ολόκληρες βιομηχανίες (ταμπλόιντ) στηρίζονται σε αυτήν την αδηφάγα στάση των μη διάσημων, που παθιάζεται με το να εξυψώνει σε βάθρα τους διάσημους και κατόπιν ηδονίζεται να τους γκρεμίζει, για να ανακουφιστεί ότι τελικά δεν ήταν τέλειοι και να τους τιμωρήσει για την ψεύτικη τελειότητα στην οποία πίστεψαν.

Διαβάσαμε ακόμα και θρησκευτικά σχόλια. Ότι δηλαδή μια τέτοια παρέμβαση- επέμβαση παρεμβαίνει στο έργο του θεού και ότι δε θα πρέπει να αναλαμβάνουμε δράση σε πιθανότητες που καλό θα είναι να αφήνονται στα χέρια μιας ανώτερης δύναμης. 

Μέχρι και σεξιστικά σχόλια διατυπώθηκαν. "'Ολα τα ωραία έχουν ένα τέλος", διάβασα να γράφεται κάπου, κάτω από μια γυμνή φωτογραφία της ηθοποιού. Κι όμως, αρκετοί είναι εκείνοι τελικά που από όλην αυτήν την πολύπλοκη ιστορία το μόνο το οποίο ένιωσαν ότι αξίζει σχολιασμό είναι η απώλεια του πραγματικού στήθους της ηθοποιού... Ο σεξισμός και η αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος και στήθους σε όλο του το μεγαλείο.

Άλλες αντιδράσεις για την είδηση αυτή αφορούν τον ίδιο τον καρκίνο. Πολλοί διατυπώνουν επιστημονικοφανείς απόψεις, χωρίς να είναι ογκολόγοι ή γενετιστές, και επιλέγουν να τοποθετηθούν προσωπικά ως προς το τι θα έκαναν οι ίδιοι στη θέση της ηθοποιού ή να κρίνουν την επιστημονικότητα της μεθόδου. Ο καθένας νιώθει άνετα να κρίνει πολύ σκληρά την πράξη αυτή και να εκφράσει απόλυτες απόψεις. Πρόκειται για έναν ψυχολογικό μηχανισμό άμυνας, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να αρνηθεί πραγματικότητες και να νιώσει ενδυναμωμένος απέναντι σε μια τόσο αμείλικτη αλλά και ανεξέλεγκτη συχνά ασθένεια όπως είναι ο καρκίνος. Συχνά η επικριτική αυτή στάση γίνεται και χωρίς να υπάρχει καμία προσωπική εμπειρία καρκίνου, άμεση ή έμμεση, και αντιμετωπίζοντας το άτομο που υπέστη μια σοβαρή και επώδυνη (σωματικά και ψυχολογικά) επέμβαση ως ένα απρόσωπο στοιχείο, χωρίς ανθρώπινη, ψυχολογική, συναισθηματική υπόσταση.

Όπως κι αν έχει το πράγμα, η πράξη αυτή δεν έγινε βασισμένη σε κάποιον παράλογο φόβο αλλά ως μια ακραία πράξη πρόληψης για να εξασφαλιστεί μια καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης μιας μητέρας- οικογενειάρχισσας για χάρη των παιδιών και γενικότερα της οικογένειάς της. 

Η απώλεια γονιού από καρκίνο είναι μια πολύ τραυματική εμπειρία που, πέρα από την απώλεια και το μεγάλο κενό (ιδίως όταν ο θάνατος έρχεται πρόωρα, σε μικρή σχετικά ηλικία, όπως στην περίπτωση της μητέρας της Α.Τζολί), σηματοδοτεί και μια πολύ σύνθετη και ευαίσθητη συναισθηματική κατάσταση: οι απόγονοι του γονιού που απεβίωσε λόγω καρκίνου ζούνε στη σκιά της ενδεχόμενης κληρονομικότητας, ζούνε μια προσωπική αγωνία ότι θα περάσουν και οι ίδιοι τα ίδια, αναλαμβάνουν στους ώμους τους ένα τεράστιο φορτίο για την προσωπική τους φροντίδα (όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για την οικογένειά τους) και ζούνε παρέα με τραυματικές αναμνήσεις μιας ασθένειας που αποδυνάμωσε ραγδαία τον γονιό τους και παρέα με τον φόβο των ελαττωματικών γονιδίων.

Αν λοιπόν υπάρχει τρόπος και φυσικά και δυνατότητα (οικονομική, σωματική, οικογενειακή στήριξη κτλ.) ένα άτομο να μπορέσει να προσπαθήσει να βελτιώσει το δικό του προσδόκιμο ζωής, ακρωτηριάζοντας το σώμα του (ιδίως αν πρόκειται για ένα άτομο που επαγγελματικά σε μεγάλο βαθμό έχει συνεισφέρει η σεξουαλικότητά του) οφείλουμε να δούμε την απόφαση αυτή με λεπτότητα, ευαισθησία και διακριτικό θαυμασμό. Κι ας είναι ίσως πιο όμορφο, διάσημο, επιτυχημένο, σέξι ή πλούσιο από εμάς- δε χρειάζεται να νιώθουμε απειλή από κάτι τέτοιο.