Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Περιοχή της "διαίσθησης" στον εγκέφαλο

Μια καινούρια έρευνα Βρετανών επιστημόνων εντόπισε μια περιοχή στον εγκέφαλο που σχετίζεται με αυτό που αποκαλούμε "διαίσθηση". Δεν πρόκειται βέβαια για μελέτη μεταφυσική και παραψυχολογίας, αλλά για την εξέταση περιοχών του εγκεφάλου και των νευροδιαβιβαστών που ρυθμίζουν τα κίνητρα και τη διάθεση, όπως αυτά λειτουργούν με βάση την εκμάθηση από παρελθοντικές εμπειρίες. Το σχετικό άρθρο μας πληροφορεί σχετικά:

Βρετανοί επιστήμονες βρήκαν μια μικρή και εξελικτικά αρχαία περιοχή στον εγκέφαλο, όχι μεγαλύτερη από μισό μπιζέλι, που «πυροδοτεί» το ενστικτώδες αίσθημα σε έναν άνθρωπο ότι κάτι κακό πρόκειται να του συμβεί. Η περιοχή, την οποία οι νευροεπιστήμονες αποκαλούν ηνία, πιστεύεται ότι παίζει ρόλο-κλειδί στον τρόπο που οι άνθρωποι προβλέπουν τις άσχημες εμπειρίες και μαθαίνουν από αυτές για να μην τους ξανασυμβούν. Όμως, έπειτα από ένα σημείο, αυτή η θετική όψη του νομίσματος μπορεί να μετατραπεί σε αρνητική.
Όσο πιο πιθανό θεωρεί κάποιος ότι θα συμβεί κάτι που φοβάται (άσχετα από το αν όντως συμβεί), τόσο περισσότερο η ηνία ενεργοποιείται. Οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι όταν η εν λόγω εγκεφαλική περιοχή υπεραντιδρά, τότε ο άνθρωπος τείνει να κατακλύζεται από έλλειψη κινήτρων και απαισιοδοξία, εστιάζοντας κατά προτίμηση στα αρνητικά πράγματα παρά στα θετικά, γεγονός που διευκολύνει την εμφάνιση κατάθλιψης. Αν αυτό όντως συμβαίνει -κάτι που ήδη ερευνάται- τότε μπορεί να βρεθεί μια νέα θεραπευτική οδός για την κατάθλιψη.
Προηγούμενα πειράματα με ζώα είχαν δείξει ότι η ηνία ενεργοποιείται, όταν δυσάρεστα συμβάντα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν, ενώ έχει επίσης διαπιστωθεί ότι καταστέλλει τη δράση της ντοπαμίνης, μιας ουσίας που παίζει ζωτικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου και του ψυχισμού. Όμως έως σήμερα είχε αποδειχτεί δύσκολη η μελέτη στους ανθρώπους αυτής της περιοχής, που έχει διάμετρο μικρότερη των τριών χιλιοστών.
Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γνωσιακής Νευροεπιστήμης του University College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον δρα Τζόναθαν Ρόιζερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC, κατάφεραν για πρώτη φορά να «φωτίσουν» τη λειτουργία της συγκεκριμένης νευρωνικής δομής σε 23 εθελοντές, που υποβλήθηκαν σε λειτουργική μαγνητική εγκεφαλική απεικόνιση (fMRI).
Οι εθελοντές παρακολούθησαν μια σειρά από εικόνες και, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, μερικές εικόνες συνοδεύονταν από τιμωρία (ήπιο ηλεκτροσόκ), άλλες από ανταμοιβή (χρήματα) και οι υπόλοιπες από τίποτε από τα δύο. Αφού οι συμμετέχοντες στο πείραμα είχαν πια μάθει να συσχετίζουν μια εικόνα με ένα μελλοντικό αρνητικό, θετικό ή ουδέτερο ερέθισμα, διαπιστώθηκε ότι κάθε φορά που έβλεπαν την εικόνα που είχε συνδεθεί με το επερχόμενο ηλεκτροσόκ, «άναβε» η περιοχή της ηνίας στον εγκέφαλό τους.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η εν λόγω περιοχή εξελίχτηκε για να βοηθά τα ζώα -και τους ανθρώπους- να μαθαίνουν από τις άσχημες εμπειρίες τους, έτσι ώστε να τις αποφεύγουν έγκαιρα στο μέλλον. Όμως αυτή η αντίδραση, αν είναι υπερβολική, μπορεί να γυρίσει «μπούμερανγκ» και να δημιουργεί υπερβολική ανησυχία, απαισιοδοξία και τελικά κατάθλιψη. Στο μέλλον, η κατάλληλη «χειραγώγηση» της εν λόγω περιοχής, φαρμακευτικά ή με άλλο τρόπο, μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της κατάθλιψης.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Περιοχή του εγκεφάλου που ρυθμίζει την όρεξη;

Μια αμερικανική έρευνα εντόπισε σε πειραματόζωα κέντρο του εγκεφάλου το οποίο φαίνεται να συνδέεται με την ενεργοποίηση και απενεργοποίηση της όρεξης. Σημαντικό εύρημα που ενδέχεται να μπορεί να εφαρμοστεί και για την αντιμετώπιση προβλημάτων του ανθρώπου, όπως είναι η παχυσαρκία. Ας δούμε το σχετικό άρθρο:

Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν μια περιοχή του εγκεφάλου, η οποία, αν διεγερθεί κατάλληλα, «κόβει με το μαχαίρι» την όρεξη των ζώων.
Η ομάδα αυτή των νευρώνων (εγκεφαλικών κυττάρων) φαίνεται να λειτουργεί σαν ένας κεντρικός «διακόπτης» για την όρεξη, φρενάροντας απότομα την επιθυμία για τροφή, όταν «ανάψει».

Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι στο μέλλον η ανακάλυψή τους θα βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών για την παχυσαρκία, αλλά και για την ανορεξία.

Οι ερευνητές του Τμήματος Βιολογίας και Βιολογικής Μηχανικής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech), με επικεφαλής τον καθηγητή Ντέηβιντ Άντερσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience», σύμφωνα με το BBC, πραγματοποίησαν πειράματα με ποντίκια.

Χρησιμοποιώντας δέσμες φωτός λέιζερ, ενεργοποίησαν τη συγκεκριμένη μικρή εγκεφαλική περιοχή και διαπίστωσαν ότι επήλθε πλήρης και απότομη διακοπή στην κατανάλωσης τροφής από τα πειραματόζωα.

«Ήταν απίστευτα εκπληκτικό. Ήταν σαν να πατάς ένα διακόπτη και αμέσως αυτό να εμποδίζει τα ζώα να τρώνε» δήλωσε ο Ντέηβιντ Άντερσον.

«Αυτά τα κύτταρα αποτελούν το πρώτο καλά προσδιορισμένο εγκεφαλικό κέντρο που αναστέλλει την κατανάλωση τροφής.

Είναι πιθανό ότι παρόμοια κύτταρα υπάρχουν και στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αν αυτό αποδειχτεί αλήθεια και διαπιστωθεί ότι όντως είναι δυνατό να εμποδίσουμε τους ανθρώπους να τρώνε, τότε μπορεί μια ημέρα να βρούμε τρόπους, ώστε να αναπτύξουμε θεραπείες για πολλές διαφορετικές διαταραχές της διατροφής» πρόσθεσε.

Το επόμενο βήμα για τους επιστήμονες θα είναι να μελετήσουν πώς αυτή η κομβική ομάδα νευρώνων, η οποία βρίσκεται βαθιά «θαμμένη» στην αμυγδαλή του εγκεφάλου (περιοχή που επίσης ρυθμίζει τον φόβο και άλλα συναισθήματα), αλληλεπιδρά με άλλα ήδη γνωστά νευρικά κέντρα στον εγκέφαλο, τα οποία επίσης εμπλέκονται στην όρεξη και τη λήψη τροφής.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Οι φοβίες περνάνε από γενιά σε γενιά μέσω της οσμής

Το παρακάτω άρθρο μας ενημερώνει για ερευνητικά ευρήματα από τις ΗΠΑ, σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο φόβος "μεταδίδεται" από τις μητέρες στα παιδιά:

 
Ο φόβος "διδάσκεται" από τις μητέρες στα παιδιά, περνώντας έτσι από γενιά σε γενιά, μέσω της μυρωδιάς, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα σε πειραματόζωα.
Η μελέτη πιθανώς διαφωτίζει, σε έναν βαθμό τουλάχιστον, γιατί και στους ανθρώπους ορισμένες φοβίες των γονιών, κυρίως μετά από τραυματικές εμπειρίες τους, κατατρύχουν και τους απογόνους τους.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον πολωνικής καταγωγής ψυχίατρο και νευροεπιστήμονα Γιάτσεκ Ντέμπιεκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), πραγματοποίησαν πειράματα με αρουραίους και διαπίστωσαν ότι, ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής τους, τα νεογέννητα μαθαίνουν τι να φοβούνται, μυρίζοντας απλώς την οσμή του φόβου που αναδίδει η μητέρα τους, όταν εκείνη φοβάται κάτι.

Ακόμη κι αν μια μητέρα έχει φοβηθεί κάτι προτού καν γεννήσει, αλλά ενώ ήταν έγκυος, το μωρό της πολύ γρήγορα θα μάθει να φοβάται το ίδιο πράγμα.


Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης, μέσω των τεχνικών νευρο-απεικόνισης, τη συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου (αμυγδαλή), όπου γίνεται η μεταβίβαση του φόβου κατά τις πρώτες μέρες της ζωής ενός ζώου.

Οι αμερικανοί επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτός ο μηχανισμός εξηγεί αυτό που εδώ και χρόνια προβληματίζει ψυχολόγους και ψυχιάτρους: με ποιό τρόπο η τραυματική εμπειρία μιας μητέρας μπορεί να στιγματίσει ψυχικά το παιδί της, ακόμη και αν το τραυματικό συμβάν συνέβη πριν από πολλά χρόνια. Το αίνιγμα περιπλέκεται από το ότι δεν νιώθουν τις ίδιες φοβίες όλα τα παιδιά των μητέρων με τραυματικές εμπειρίες.

«Αν μια μητέρα είναι η πηγή απειλητικών πληροφοριών, όπως έδειξαν τα πειράματά μας, οι απόγονοί της μπορούν να μάθουν από αυτήν και να δημιουργήσουν τις δικές τους μνήμες διαρκείας, πολύ νωρίς στη ζωή τους. Προτού καν αποκτήσουν τις δικές τους εμπειρίες, βασικά αποκτούν τις (τραυματικές και φοβικές) εμπειρίες των μητέρων τους.

Μάλιστα, αυτές οι μεταδιδόμενες από την μητέρα εμπειρίες διαρκούν πολύ χρόνο, ενώ οι άλλες μορφές μάθησης στη νηπιακή ηλικία, εξαφανίζονται γρήγορα, αν δεν επαναλαμβάνονται», δήλωσε ο Ντέμπιεκ.

Κάνοντας ήπια ηλεκτροσόκ σε θηλυκούς αρουραίους, οι επιστήμονες τις έμαθαν να φοβούνται συγκεκριμένες οσμές πριν την εγκυμοσύνη τους. Όταν, αφότου είχαν γεννήσει, οι ερευνητές εξέθεσαν τις μητέρες στις ίδιες μυρωδιές, χωρίς τη συνοδεία ηλεκτροσόκ αυτή τη φορά, βεβαιώθηκαν ότι οι θηλυκοί αρουραίοι είχαν διατηρήσει μια ενστικτώδη αντίδραση φόβου και αποφυγής, κάθε φορά που μύριζαν τις συγκεκριμένες οσμές. Όταν, στη συνέχεια, τα μωρά των αρουραίων εκτέθηκαν στις ίδιες οσμές, αυτά είχαν παρόμοιες αντιδράσεις.

Όταν οι επιστήμονες χορήγησαν στους νεογέννητους αρουραίους μια χημική ουσία που μπλόκαρε τη δραστηριότητα στην εγκεφαλική περιοχή της αμυγδαλής, τα μικρά πειραματόζωα έπαψαν πλέον να μαθαίνουν τον φόβο από τις μητέρες τους μέσω της οσμής.

Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι ίσως είναι δυνατό να βρεθούν τρόποι φαρμακευτικής παρέμβασης, έτσι ώστε στο μέλλον τα παιδιά να μην μαθαίνουν πια τους γονεϊκούς φόβους ή έστω η επίπτωση των φόβων να είναι μικρότερη.

Η νέα μελέτη έρχεται να συσσωρεύσει νέες γνώσεις για το «κύκλωμα» του φόβου στον εγκέφαλο, δίνοντας παράλληλα αυξημένες ελπίδες ότι είναι θέμα χρόνου οι ψυχίατροι να έχουν στα χέρια τους νέα όπλα στη δύσκολη μάχη κατά των ριζωμένων φοβιών.

Προς το παρόν, έχει αποδειχτεί ότι στους ανθρώπους η μυρωδιά της μητέρας λειτουργεί με ηρεμιστικό τρόπο για το μωρό της, αλλά μένει να αποδειχτεί ότι ισχύει το αντίστροφο, ότι δηλαδή η μυρωδιά του φόβου της μητέρας γίνεται αντιληπτή από το νεογνό και μάλιστα επηρεάζει τον ψυχισμό του σε βάθος χρόνου.

Ως πολωνικής καταγωγής, ο Ντέμπιεκ επεσήμανε -και από προσωπική εμπειρία- ότι αρκετοί απόγονοι όσων επιβίωσαν από το Ολοκαύτωμα στην Πολωνία, είχαν εφιάλτες, φόβους και τραυματικές αναμνήσεις», παρόλο που οι ίδιοι ποτέ δεν έζησαν τις χιτλερικές θηριωδίες, αλλά οι γονείς τους.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Η Θεραπεία της Κατάθλιψης στο Διαβήτη βελτιώνει την Ρύθμιση

Η σύγχρονη ιατρική πλέον δε διαχωρίζει την ψυχική από την σωματική πάθηση με την ίδια αυστηρότητα που έκανε άλλοτε. Σήμερα αναγνωρίζεται ότι οι ψυχολογικές δυσκολίες ή διαταραχές επηρεάζουν και επηρεάζονται από την κατάσταση της υγείας και φυσικά συμβαίνει και το αντίστροφο. Η παρακάτω έρευνα αναφέρεται στη σχέση ανάμεσα στον σακχαρώδη διαβήτη και την κατάθλιψη:

Είναι γνωστό ότι η κατάθλιψη σχετίζεται με χειρότερη ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη και είναι επίσης γνωστό ότι η κατάθλιψη υπάρχει σε μεγάλο ποσοστό διαβητικών. Το λυπηρό όμως είναι ότι η διάγνωση της κατάθλιψης διαφεύγει στην συνήθη κλινική πράξη αφού οι περισσότεροι παθολόγοι, ενδοκρινολόγοι, που ασχολούνται με τον σακχαρώδη διαβήτη δεν εξοικειωμένοι με αυτήν την πάθηση. 

Από την πλευρά των διαβητικών πολλές φορές η διάγνωση της κατάθλιψης δεν γίνεται αποδεκτή και η επίσκεψη σε ένα ψυχίατρο θεωρείται ταμπού. Το αποτέλεσμα είναι, λόγω της κατάθλιψης, να μειώνεται η συμμόρφωση με την θεραπευτική αγωγή και με τον αυτοέλεγχο των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα.

Σε μια μελέτη που έγινε στο Massachusetts General Hospital στην Βοστόνη αξιολογήθηκε η θεραπευτική παρέμβαση με γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία σε διαβητικούς τύπου 2 που είχαν αρρύθμιστο σακχαρώδη διαβήτη. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες από τις  οποίες η μία έλαβε συμβατική αντι-διαβητική θεραπεία και η άλλη ακολούθησε ένα πρόγραμμα γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας διάρκειας 9-11 εβδομάδων, με στόχο την θεραπεία της κατάθλιψης και βελτίωση του αυτοελέγχου του διαβήτη.

Τελικά, η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε 24% μεγαλύτερο ποσοστό συμμόρφωσης με την φαρμακευτική αγωγή και 17% περισσότερο βαθμό αυτοελέγχου του σακχάρου. Επίσης η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη ήταν χαμηλότερη από την άλλη ομάδα που πήρε απλά την αντιδιαβητική θεραπεία.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Μεγαλύτερος ο εγκέφαλος των κοινωνικών ατόμων

Η απόκτηση κοινωνικού δικτύου δεν ωφελεί μόνο την συναισθηματική μας ζωή αλλά και ασκεί επιδράσεις και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου μας, "καλωδιώνοντάς" τον με πιο πολύπλοκο τρόπο, όπως μας πληροφορεί το παρακάτω άρθρο

Όσο περισσότερους φίλους έχει κάποιος, τόσο «μεγαλύτερο» εγκέφαλο διαθέτει, υποστηρίζει νέα βρετανική μελέτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, περίπου έξι εγκεφαλικές περιοχές των κοινωνικών ατόμων εμφανίζονται μεγαλύτερες σε μέγεθος και καλύτερα «καλωδιωμένες» συγκριτικά με εκείνες πιο μοναχικών τύπων.
Ο φλοιός του πρόσθιου προσαγωγίου, κατά τους ειδικούς, εμφανίζεται ιδιαίτερα... ενισχυμένος στα κοινωνικά άτομα, καθώς πρόκειται για την περιοχή η οποία – μεταξύ άλλων – σχετίζεται με το να είμαστε ενήμεροι σχετικά με το τι κάνουν οι γύρω μας. Ακόμα, οι συνάψεις που συνδέουν τη συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου με μια άλλη, που σχετίζεται με το πώς αισθάνονται οι γύρω μας, είναι ιδιαίτερα ισχυρές στα κοινωνικά άτομα σε σχέση με τα πιο ακοινώνητα.
Η μελέτη
Στη μελέτη των ειδικών έλαβαν μέρος 18 άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι κλήθηκαν να δηλώσουν πόσους φίλους τους συνάντησαν, σε πόσους μίλησαν στο τηλέφωνο ή μέσω email, μέσα στον τελευταίο μήνα.
Ο μέσος αριθμός που δηλώσαν οι περισσότεροι ήταν 20 φίλοι, ωστόσο υπήρχαν και περιπτώσεις που ανέφεραν 40 φίλους.
«Στα πιο κοινωνικά άτομα, τα συγκεκριμένα επικοινωνιακά “μονοπάτια” ενδεχομένως να μοιάζουν περισσότερο με λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας, παρά με επαρχιακούς χωματόδρομους, γεγονός που κάνει τη διαδικασία της επεξεργασίας της πληροφορίας πιο αποδοτική» εξηγεί η ερευνήτρια δρ ΜέριΑν Νούναν.  
Προηγούμενη μελέτη που διεξήχθη και πάλι από ειδικούς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, είχε δείξει ότι η διατήρηση φιλικών σχέσεων με τους γύρω μας, απαιτεί περισσότερη εγκεφαλική ενέργεια.
Επιπλέον, είχε φανεί ότι τα άτομα που διαθέτουν περισσότερες πραγματικές - και όχι διαδικτυακές - φιλίες, τείνουν να έχουν πιο ενισχυμένες ικανότητες σε ό,τι αφορά την κατανόηση των σκέψεων και των συναισθημάτων των φίλων τους.

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η στεναχώρια εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα

Γνωρίζουμε εμπειρικά ότι η στενοχώρια μπορεί να μας "ρίξει", να προκαλέσει διάφορα προβλήματα υγείας και να κάνει κάποιον πιο επιρρεπή σε διάφορες δυσκολίες. Η παρακάτω έρευνα που αναφέρει το ακόλουθο άρθρο μας ενημερώνει για τα πιο πρόσφατα ευρήματα σχετικά με την επίδραση της συναισθηματικής αναστάτωσης στην υγεία μας:

Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν πως μια μεγάλη στεναχώρια επηρεάζει τόσο πολύ τον οργανισμό, ώστε εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα, παρέχοντας έτσι την ευκαιρία σε επικίνδυνα μικρόβια να του επιτεθούν.  Το εύρημα αυτό εξηγεί περιπτώσεις ανθρώπων που αρρωσταίνουν βαριά ή και πεθαίνουν ακόμα όταν χάνουν τον/την σύντροφο της ζωής τους. Αυτό συνέβη για παράδειγμα στην περίπτωση του διάσημου μουσικού Τζόνι Κας, ο οποίος πέθανε το 2003 από επιπλοκές του διαβήτη. Ο Κας είχε χάσει τέσσερις μήνες νωρίτερα τη σύζυγό του Τζουν και οι συγγενείς του είχαν πει τότε ότι ο 71 ετών συνθέτης και τραγουδιστής δεν άντεξε τον θάνατό της.

Τα ουδετερόφιλα

Ανοσολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ ανακάλυψαν ότι τα αυξημένα επίπεδα στρες και κατάθλιψης που προκαλεί η μεγάλη στεναχώρια, μπορεί να επηρεάσουν τη λειτουργία ενός είδους λευκών αιμοσφαιρίων, τα οποία λέγονται ουδετερόφιλα. Τα ουδετερόφιλα, που ανήκουν στο ανοσοποιητικό σύστημα, είναι υπεύθυνα για την καταπολέμηση βακτηριακών λοιμώξεων, όπως η πνευμονία.
Οι επιπτώσεις της στεναχώριας σε αυτά είναι πιο έντονες στους μεγάλης ηλικίας ανθρώπους. Και αυτό, διότι μετά τα 65 ο ανθρώπινος οργανισμός χάνει την ικανότητα να παράγει μία ορμόνη η οποία μπορεί να εξουδετερώσει αυτή την αρνητική επίδραση.
«Υπάρχουν πολλές περιγραφές ζευγαριών που ήταν παντρεμένα επί 30 ή 40 χρόνια και όταν πέθανε ο ένας, ο άλλος τον “ακολούθησε” πολύ σύντομα. Ως φαίνεται, υπάρχει βιολογική βάση σε τέτοιου είδους περιστατικά», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζάνετ Λορντ, καθηγήτρια Βιολογίας των Ανοσοκυττάρων και διευθύντρια στο Κέντρο Έρευνας της Υγιούς Γήρανσης του πανεπιστημίου.
«Οι άνθρωποι αυτοί δεν πεθαίνουν από το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς, αλλά από “διαλυμένο” ανοσοποιητικό σύστημα, που επιτρέπει την εκδήλωση πάρα πολύ σοβαρών λοιμώξεων».

Κορτιζόλη και DHEA

Τα ευρήματα βασίζονται σε αναλύσεις του ανοσοποιητικού συστήματος και των ορμονικών επιπέδων 48 υγιών εθελοντών ηλικίας 65 ετών και πάνω. Οι μισοί από αυτούς είχαν χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο μέσα στο τελευταίο 12μηνο.
Η αντιβακτηριακή δράση των ουδετερόφιλων στους εθελοντές που πενθούσαν βρέθηκε σημαντικά μειωμένη σε σύγκριση με αυτήν στους υπόλοιπους εθελοντές.
Επιπλέον, όσοι πενθούσαν είχαν και σημαντικά αυξημένα επίπεδα της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης, η οποία είναι γνωστό ότι καταστέλλει τη δραστηριότητα των ουδετερόφιλων.
Τη δράση αυτή της κορτιζόλης καταστέλλει μία άλλη ορμόνη, η DHEA– και η αλληλεπίδραση των δύο ορμονών είναι που επιτρέπει στο ανοσοποιητικό σύστημα να λειτουργεί φυσιολογικά, ακόμα και σε περιόδους πένθους. Ωστόσο, η παραγωγή της DHEA μειώνεται με την ηλικία. «Ένα άτομο ηλικίας 70 ετών, παράγει το 10-20% της ποσότητας της DHEA που παράγει ένας 30άρης», εξήγησε η δρ Λορντ. «Η έλλειψή της DHEA όμως δίνει την ευκαιρία στην κορτιζόλη να εξουδετερώσει τα ουδετερόφιλα κύτταρα, με συνέπεια να αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη η μεγάλη στεναχώρια για τους ηλικιωμένους».
Η ίδια ερευνητική ομάδα έχει ανακαλύψει ότι την ίδια ορμονική διαταραχή προκαλεί στους ηλικιωμένους και το κάταγμα του ισχίου, γεγονός που εξηγεί γιατί το περίπου 25% των ατόμων ηλικίας άνω των 80 ετών που παθαίνουν αυτό το κάταγμα, χάνουν μέσα σε ένα χρόνο τη ζωή τους.

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Κατάθλιψη στον τέταρτο χρόνο της μητρότητας

Το παρακάτω άρθρο μας ενημερώνει για ενδιαφέροντα ευρήματα μιας έρευνας από την Αυστραλία σχετικά με τον επιπολασμό της κατάθλιψης στις μητέρες. Φαίνεται ότι αυτή είναι συχνότερη σε μητέρες παιδιών 4 ετών παρά στις μητέρες βρεφών:

Η κατάθλιψη είναι πιο συχνή στις νέες μαμάδες όταν το παιδί τους φτάσει την ηλικία των 4 ετών και όχι κατά τον πρώτο χρόνο μετά τη γέννηση, όπως πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Αυτό υποστηρίζει έρευνα που διενεργήθηκε από αυστραλούς επιστήμονες.
Οι ερευνητές βρήκαν ότι σχεδόν μια στις τρεις νέες μαμάδες αναφέρει καταθλιπτικά συμπτώματα, τουλάχιστον μια φορά στο χρονικό διάστημα από τη γέννα μέχρι τα 4 έτη του παιδιού.
Το 23% των μαμάδων με ένα μόνο παιδί δήλωσαν ότι παρουσίασαν καταθλιπτικά συμπτώματα 4 χρόνια μετά τη γέννα, ενώ το ποσοστό μειωνόταν στο 11% για τις μαμάδες με 2 ή περισσότερα παιδιά.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο BJOG (Journal of Obstetrics and Gynaecology).
Οι ειδικοί τονίζουν ότι οι Οδηγίες σχετικά με την ψυχική υγεία που ισχύουν αυτή τη στιγμή στη Βρετανία και στην Αυστραλία εστιάζουν στην εγκυμοσύνη και στους πρώτους μήνες μετά τον τοκετό, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους περισσότερες από τις μισές γυναίκες που υποφέρουν από κατάθλιψη τα πρώτα χρόνια της μητρότητας.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στοιχεία από 1.507 νέες μητέρες, οι οποίες γέννησαν σε 6 νοσοκομεία της Μελβούρνης στην Αυστραλία.
Οι συμμετέχουσες στην έρευνα, συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια στους 3, στους 6 και στους 18 μήνες μετά τον τοκετό και κατόπιν στα 4 χρόνια του παιδιού.